To jest film z ostatniego nurkowania z moim wspaniałym przyjacielem i nurkowym buddy, Grzegorzem.

Nurkowanie na wraku LT 221, amerykańskiego okrętu wojennego na południu Sardynii. Głębokość na wraku to około 45m, maks 49m.

Było to pierwsze nurkowanie, kiedy udało mi się dobrze zamontować nowy uchwyt na kamerę na skuterze. Trochę zabawy i dużo walki, jak zwykle z nowymi rzeczami pod wodą. A to śruba nie trzyma, to baterii zapomniałem naładować albo wyjąć balastu ze skutera….

Na Sardynii nurkowaliśmy z ekipą Liquid Jungle. Nick i Valentina robią świetne filmy i współpracują z Red Sea Explorers i Dive Xtras, co nas pozytywnie motywowało do kręcenia. W tym czasie robili film promocyjny dla bazy Mario, Morgan Diving. Udało nam się podejrzeć dużo ciekawych rzeczy w czasie ich pracy.

Niestety, u nas nie było tak pięknie, raz sprzęt nawalił, raz warunki w wodzie, innym razem pogoda i tak zrobiliśmy pieć cudownych nurkowań, ale tylko ten jeden film.

Dwa tygodnie po powrocie okazało się, że był to ostatni film Grzesia. Jak wiele osób wie, Grzegorz zginął 27 czerwca 2010 w czasie nurkowania na 100m na Hańczy.

Gdy tylko nakręciliśmy ten materiał, 8 czerwca 2010r, wiedziałem, że jako podkład muzyczny użyję “Me and the Devil” Gil Scott Herona.
Bardzo podobał mi się mroczny klimat tego utworu. Te dziwne metaliczne dzwięki, jednostajny rytm, muzyka która płynie z głośnika. Idealne tło do nurkowania na filmie.

Intrygował też tekst, zaczerpnięty ze starej bluesowej piosenki:

Early this mornin’, when you knocked upon my door
Early this mornin’, ooh, when you knocked upon my door
And I said, “Hello, Satan, I believe it’s time to go”

Me and the devil, was walkin’ side by side.

Dzisiaj nagrałbym weselszy film, a na podkład wybrał jakąś ulubioną piosenkę Grzegorza, może “Hold the line” Toto ?!

Cześć Grzesiu, brakuje Ciebie!

Dwa skutery Suex. Dwie maski. Zero płetw. Jeden basen. Tona wody. Nas dwóch i dwie kamery.

Kilka ujęć z basenu przed domem na Sardynii!

Film z dwóch nurkowań na wraku Um el Faroud. Nakręcone w maju 2009 w czasie naszej wycieczki wrakowej na Malte. Warunki nurkowe na Malcie są wspaniałe. Stąd i obrazki z wraka cieszą oko.

Poniżej informacja o wraku, którą znalazłem w internetach. Linku ja nie pamiętam, a google nie chce podpowiedzieć, także jeśli znajdzie się autor proszę o wskazanie źródła.

“109-metrowy libijski tankowiec o nazwie “Um el Faroud” został zatopiony w 1998. Lekko przechylony na prawą burtę spoczywa na żółtym piasku na głębokości około 34 m. Ten ogromny statek o wyporności 10 000 ton, zwykle transportował ropę naftową do Europy. Teraz to jedno z naciekawszych miejsc do nurkowania na Malcie na wysokości miejsca znanego jako Blue Grotto lokalnie zwane Wied iz-Zurrieq. Zurrieq to nazwa najbliższej wioski.Decyzja zatopienia transportowca została podjęta po kilku eksplozjach na statku, podczas remont w suchym doku na Malcie. Zginęło wówczas dziewięciu maltańskich dokerów.

Um el Faroud jest przepięknym wrakiem, na którym spotkać można zróżnicowane organizmy morskie takie jak: strzępiele, mureny, ośmiornrice czy kalmary. Ponadto wrak umożliwia bardziej doświadczonym nurkom penetrację wnętrza, z uwagi na pokaźne rozmiary mostka kapitańskiego i sterówki przypominającego wielkością trzypiętrowy blok mieszkalny.”

Od pewnego czasu chodziło mi po głowie obejrzenie filmów Jacques`a Cousteau. Szukając trafiłem na ten film. “Beneath the Frozen World” to film z 1974 roku. Na Youtube jest kanał Cousteau, a film jest legalnie dostępny w pełnej wersji. Mam nadzieję, że nie tylko mi się podoba.

Kilka linków dla ciekawych:
Oficjalna strona organizacji non-profit: http://www.cousteau.org
Jacques Cousteau na Youtube: http://www.youtube.com/user/cousteauenglish
Link do filmu, gdzie można wpłacić kilka groszy w podziękowaniu za oglądanie: Beneath the Frozen World – Cousteau in Antarctica
Jacques na wikipedii: http://en.wikipedia.org/wiki/Jacques-Yves_Cousteau
Calypso na wikipedii: http://en.wikipedia.org/wiki/RV_Calypso

Andre Grimal prowadzi, bardzo popularną wśród nurków, bazę napełniającą butle w Gramat w rejonie Lot.
Wszsytko znajduje się w garażu na podwórku za domem Andre. Wyposażenie jest pierwszej klasy. Biorąc pod uwagę, że przyjeżdżają tam tylko nurkowie jaskiniowy, a centrum mogłoby obsłużyć bazę w Egipcie, robi to duże wrażenie. Na filmie Andre opowiedział jak jest jego sprężarkowania zbudowana oraz dodał kilka słów o samym rejonie nurkowym.

————- Aktualizacja! ———–
Jak tylko wstawiłem film, wysłalem go do Andre. Andre pozdrowił nas i podziękował za klip. Napisał jednak, że właśnie zamówił nowe kompresory i jest w trakcie przebudowy bazy. Poniżej zdjęcia jakie dziś przesłał mi w e-mail`u. Tylko dwie nowe sprężarki mają wydajność 36m3 na godzinę i są w obudowach dzwiękoszczelnych.

Grotta dei Fontanazzi to wspaniała jaskinia w rejonie Veneto we Włoszech.

Zrobiliśmy bardzo fajne nurkowanie, wszyscy w konfiguracji sidemount. Widoczność była przeciętna a prąd bardzo silny tak, że w głównym ciągu najlepiej było się ciągnąć rękoma za kamienie.

Film nie jest pierwszej jakości. Dla mnie było to pierwsze nurkowanie w Fontanazzi i bardziej byłem skoncentrowany na tym żeby do jaskini w ogóle wejść i jeszcze wiedzieć jak wyjść niż filmować. Do tego prąd i widoczność nie rozpieszczały. W walce i filmowaniu bardzo pomógł Ryś.

Wszystko dlatego, że Fontanazzi słynie z bardzo trudnego wejścia. Pierwsze odcinek to system szczelin i restrykcji. Tak opisuje jaskinię Majki w Przewodniku po regionie Veneto – XDiversTeam

Wejście jest bardzo ciasne, szczególnych problemów dostarcza przy niskim stanie wody. Aby dotrzeć do głównego ciągu jaskini, który zaczyna się na głębokości 18 metrów trzeba przebić się przez system szczelin i studzienek o łącznej długości około 50metrów. Poręczowanie tych szczelin jest bardzo niebezpieczne – jest na tyle ciasno, że miejscami trzeba odpowiednio ustawiać ciało i kończyny aby pójść dalej. W razie zaplątania nie mamy szans na odplątanie czy wycięcie – ewentualny partner również nie pomoże bo po prostu do nas nie dotrze, najwyżej może nas pogłaskać po głowie i trzymać za rękę w trudnej chwili ostatniego oddechu.
Po prostu trzeba się tych szczelin nauczyć i przechodzić ten odcinek bez poręczówki!
Dalej pasaże są obszerne i bardzo obszerne. System ma charakter labiryntu. Bardzo łatwo się zgubić.
W dalszych partiach jaskini występują prądy wciągające, szczególnie silne przy wysokim stanie wody.
Jaskinia słynie w niesamowitej przezroczystości wody, która może osiągać nawet ponad 50 metrów!
Partie jaskini do około 500m od otworu mają głębokości oscylujące w okolicach 30 metrów. Dopiero w odległych partiach znajdują się studnie, które opadają do bardzo dużych głębokości: studnia Pozzo 2000 do 70m a studnia Pozzo Finale do 120m.

Plan jaskini: Majki www.cave-diving.pl

Na koniec prawdziwy rodzyneczek. Cudowna jaskinia przy granicy z krainą sera, zegarków i korporacji, co by chciały wszystkich od czegoś zaszczepić.
Source du Doubs to mała jaskinia w górach.
Wejście znajduje się na wybitnie turystycznym terenie. Wyciągi, skocznia, alejki, mapki, tabliczki, bary i na końcu dziura. Wszystko śliczne jak z pocztówki z Zakopanego.

Niestety, nie da sie podjechać pod samą jaskinię, ponieważ prowadzi tam zagrodzona spacerowa alejka. Droga z parkingu to trzykrotny zawał serca, ale warto. Wejście ciekawe, woda lodowata i krystalicznie czysta.
Jaskinia jest ciasna, wąska, wspaniała. Po krótkim płytkim pierwszym syfonie, drugi zaczyna się tunelem aby po kilkinastu metrach przejść w studnię do 55m głebokości. Szybkie nurkowanie w ślicznej okolicy. Żelazny punkt po drodze do Lot.

Na końcu filmu Łukasz zadaje pytanie konkursowe. Na odpowiedzi czekam do 9 października. Ponieważ nie oczekuję wyliczeń co do metra, pod uwagę będę brał wszystkie w okolicy dobrego wyniku. Nagrodę rozlosuje automat liczbowy. Nagroda jest na prawdę fajna i przyda się każdemu.

Po wczorajszym nurkowaniu i spacerze do Pou meyssen postanowliśmy jednak tam dojechać i nurkować dalej. Andre pokazał nam palcem łąkę, przez którą trzeba przejechać, żeby wjechać na drogę, ścieżkę, dukt do otworu jaskini.
Lakier na samochodach w czasie jednego przejazdu stracił tyle co przez 10 lat stania na parkingu w Niemczech pod domem emeryta! A jeszcze trzeba było wrócić. Droga świetna. Kowiego sprzęgło w Fordzie miało inne zdanie.

W Pou meyseen postanowiliśmy dopłynąć do suchej partii, która wg planu jest po ok 1000m. Nie było! Nie było też poręczówki. Poza pociągniętą nową poręczówką przez wspomnianych poprzedni meksykańczyków, w jaskini są jeszcze ze 3 inne, które lecą raz pod sufitem, raz po dnie, a najczęsciej wcale.

Pou meyssen to taka jaskinia, że płynąc pod sufitem na 14m, butle deponuje się przy poręczówce na 28m! Jaskinia jest ogromna. Czasem się zmniejsza o może 2-3 metry i potem ciągnie się ponownie gigantycznym tunelem. Spąg jaskini jest żwirkowy, ilość wody jaka musi być wywalana tędy jest gigantyczna.

Jaskinia jest dziwna Wielkość tak duża, że nie czuć jaskini, raczej kamieniołom w nocy. Ale poprzerywana poręczówka i wiszące stare linki z sufitu dopełniają obrazu. Po ok 800m spotkała nas niespodzianka. Na dnie leżał wielki kołowrotek, taki do poręczowania jaskini na stałe, jak nawijak na kabel, cały zaplątany w poręczówkę. W tej poręczówce zaplątana była też nurkowa pianka. Z kilku metrów widok nieciekawy, wyobraźnia działa.

Finał spotkań z jaskinią Cabouy-Pou Meyssen udany, zrobiliśmy w sumie ok 1800m licząc od wejścia w Cabouy.

Niestety na tym nurkowaniu padły światła w kamerze, akumulatory jakoś nie chciały się same naładować. Dlatego materiału z wody tyle co nic.
Ale i tak było wesoło!

Wczoraj po nurkowaniu w Ressel II pojechaliśmy do jaskini Exurgence du Bial. Otwór wejściowy okazał się za ciasny na przejście w butlach na plecach, jaskinia nas nie wpuściła. Po krótkiej kąpieli w jeziorku wejściowym wygramoliliśmy się z bagna i pojechaliśmy na deco do bazy Andre.

Na dziś zaplanowaliśmy trawers Cabouy-Pou meyssen. Cabouy to bardzo popularna jaskinia. Łatwe wejście, gigantyczny korytarz, nie duża głębokość, bułka z masłem. Nad brzegiem Szwedzi, Czesi i Ślimaki.
Na końcu jaskini jest otwór do Pou meyssen, gdzie chcieliśmy dopłynąć i wyjść z wody. Na piechotę od wejścia do wejścia jest gdzieś z 15 minut marszu po leśnej ścieżce. Autem dużo dalej, ciężka droga dookoła gór. Troche nas to zniechęciło i odpuściliśmy wychodzenie z drugiej strony.

Plan jaskini mówi o 900m do pokonania od wejścia do wyjścia. W zeszłym roku dopłyneliśmy na odległość około 600m od wejścia, na dość krótkim nurkowaniu, co dało do myślenia. Jak sie okazało, plan nie był prawdziwy. Na początku tego roku, ekipa meksykańskich nurków (jakby nie mieli wystarczająco jaskiń u siebie) położyła nową poręczówkę w jaskiniach Cabouy- Pou meyssen. Po zmierzeniu ustalono, że odległość od dziury do dziury to tylko 750m.
W takim razie podzieliliśmy się na dwie ekpiy. Ja z Kowim zrobiliśmy ok 300m kręcąc video, w tym czasie Ryś i Sardyna zrobili trawers do drugiej dziury i wrócili pod wodą do naszego wyjścia. Nasze filmowanie jaskini zajęło tyle samo czasu co ich nurek dookoła Pod wodą warunki były bardzo dobre. Więcej na filmie!

*Kowi koszulkę, w której wystąpił przed kamerą, przywiózł specjalnie w tym celu!

Drugi dzień nurkowań mieliśmy zacząć od bardzo długiego nurkowania w Trou madame.
Szykowaliśmy się na 1200-1500m od otworu. Nurkowaliśmy tutaj już wcześniej. Na wiosnę zeszłego roku. Trou madame to płytka, bardzo ładna jaskinia. Nabiliśmy wieczorem po twinie 2×12 i po 3 stage na głowę!
Wiedzieliśmy, że jesienią w jaskini jest mniej wody. Ale to co zobaczyliśmy na miejscu od razu zrewidowało nasze plany. Wody było tak mało, że więcej byłoby chodzenia niż pływania.

Na wiosnę w tutejszych jaskiniach wody jest sporo, z każdego wywierzyska wypływa solidny strumień. Każda jaskinia zaopatrwana jest w wodę z obszaru kilku kilometrów od otworu. Ponieważ Masyw Centralny nie jest wysoki, duże opady szybko powodują powiększanie się wypływów z jaskini. Maj i początek czerwca to idealny okres na nurkowania w jaskiniach takich jak Trou madame, Font. du truffe, Oeil de la doue, długich i płytkich. Można płynąć bez konieczności pokonywania partii suchych.

W sierpniu i we wrześniu w Lot nie pada. W jaskiniach ubywa kilka metrów wody. Suche partie się wydłużają ograniczając możliowść łatwego nurkowania. Jednocześnie jaskinie, w których nurkuje się na troche większą głębokość, stają się płytsze, tak jak Landenouse, czy Pou meyssen, co skraca dekompresję i zmniejsza zużycie gazu.

Z Trou madame jest blisko do Ressel, Landenouse i Source du Cunhac, czyli Ressel II. Oryginalne Ressel było wczoraj, Landenouse jest zaplanowane przed nami, w Ressel II jeszcze nie byliśmy. Na planie mieliśmy zdjęcie miejsca i złe namiary gps. Kilka rozmów z autochtonami i byliśmy na miejscu.

Cunhac to krótka jaskinia. Wejście podobne do Ressel. W dnie rzeki, otwór praktycznie identyczny. Potem partia płytka zakończona gwałtownymi spadkami. Na głebokości 25m jest skrzyżowanie, w lewo główny ciąg, w prawo boczny ciąg do góry, na jakieś 9-12m. Maksymalna głębokość na nurkowaniu to 46m. Warunki w wodzie 5x gorsze niż w Ressel Szczegóły na filmie!

Info techniczne o jaskiniach podesłał nasz kolega, jaskiniowec biolog, Jarek Kur: http://www.scientificdiving.eu.

Pierwsze nurkowanie wyjazdu zrobiliśmy w Ressel. Ponieważ Francuzi wiercą dziurę gdzieś po środku jaskini, nurkowanie dozwolone jest tylko w weekendy. Ogłoszenia mówią, że w jaskini może być zła widoczność, ale dziś była najładniejsza woda jaką tu widzieliśmy. Pod wodę zabraliśmy w sumie 4 lampy video. Potestowaliśmy różne warianty oświetlenia. Efekty widać na filmie. To też pierwsze nurkowanie w jaskini z nowym portem na obudowie. Wynik jest świetny, pole widzenia kamery urosło i to znacznie.

Od Yellow Diving mam niespodziankę, nagrodę w konkursie, którego zasady ogłoszę w ostatnim odcinku.

Relacja z wyjazdu do Chorwacji. Film z 3 wraków. Wspaniałe wraki i jak do tej pory, nasza najpoważniejsza produkcja filmowa